Archive for the Analysis Category

Ασανσέρ

Posted in Analysis with tags on April 27, 2009 by ftix

Τελευταία νομίζω ότι είμαι σαν ασανσέρ. Κάποιος πατάει το κουμπάκι, ανοίγω, μπαίνει μέσα και με πάει όπου θέλει. Από το ρετιρέ βρίσκομαι στο υπόγειο χωρίς καμία ιδιαίτερη δυσκολία. Αρκεί αυτός που μπήκε μέσα να πατήσει το νούμερο που θέλει να πάει. Και το ασανσέρ πάει.

Άρα τι λέμε; Λέμε βεβαίως το προφανές: αν το ασανσέρ είναι άδειο θα πάει εκεί που θέλει αυτός που μπαίνει μέσα.

Από την άλλη κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι πάντα ήμουν σαν ασανσέρ και όχι μόνο τώρα τελευταία οπότε και δεν υπάρχει λόγος να το κάνω θέμα. Όπως καταλαβένετε όμως αυτός ο κάποιος είναι μαλάκας. Το κάνω θέμα γιατί κάποτε πρέπει να αράξω σε έναν όροφο, ή ακόμα καλύτερα να πηγαίνω όπου θέλω εγώ. Και όποτε θέλω.

Άσε το άλλο. Αυτοί που μπαίνουν, μετά βγαίνουν ή τους ξερνάω εγώ;

Ερωτήσεις, πολλές ερωτήσεις και είναι αργά. Είναι η ώρα που θα κάνω το σέρβις μου. Αύριο πάλι, αύριο είναι μια άλλη μέρα και είναι πολύ αυτοί που περιμένουν να μπουν μέσα. Άντε καλό ταξίδι.

poker_asan

Ποιός μοιράζει;

Advertisements

Ανάμεσα στην καθημερινότητα

Posted in Analysis, τίτλοι with tags , on April 7, 2009 by ftix

Τι υπάρχει εκει; Ο χρόνος σίγουρα όχι. Ξυπνάς, ζεις, κοιμάσαι. Και ανάμεσα; Ανάμεσα χαράζεις. Άλλοτε πολύ, άλλοτε λίγο και συνήθως καθόλου. Αυτό το καθόλου είναι το ζητούμενο λοιπόν. Το θέλουμε το καθόλου; Το αγαπάμε, το ζητάμε η το φοβόμαστε;

Καθένας ας μιλήσει για το τομάρι του. Μόνο γι’αυτό μπορεί να μιλήσει και αν θέλει να πεί κάτι για κάποιον άλλο τότε να το πει αλλά να προσέξει. Πολύ! Ποτέ αυτό που λες δε σου ανήκει και πάντα μπορεί να σε σκοτώσει. Όμως ξέχασα, εσύ δε φοβάσαι να πεθάνεις.

Εσύ τι χάραξες στη ζωή σου; Γιατί σε αγάπησαν για πάντα; Σε αγάπησαν για πάντα;

Μαζεύω στιγμές κάθε μέρα και τις φυλάω σε ένα μικρό κουτάκι. Ανησυχώ όμως γιατί το κουτάκι μου είναι πολύ μικρό και ποτέ δε γεμίζει. Κάποιες φορές κάθομαι, το ανοίγω και ψάχνω να βρω τι έχω κρατήσει. Τις χειρότερες μέρες μου είναι άδειο και τις καλύτερες βρίσκω μέσα ανθρώπους. Τις περισσότερες φορές όμως δεν βλέπω καθαρά αν και είμαι σίγουρος ότι, κατά τα άλλα, βλέπω πολύ καλά.

Κλείνω το κουτί

Ανοίγω τα μάτια – όλα είναι ξεκάθαρα.

Ανοίγω το κουτί πάλι. Σύννεφο.

Τι έκανα; Άφησα το κουτί στην άκρη. Πήγα έξω, στην αγορά και βρήκα ένα άλλο, πιο όμορφο. Πιο μεγάλο, ναι πιο μεγάλο και πιο όμορφο με ανοίγματα στα πλάγια, μικρούς καθρέφτες στο εσωτερικό του και δυο συρταράκια δεξια και αριστερά. Το ένα με κλειδί.

jewellery-box

Είναι άδειο αλλά είναι ξεκάθαρο. Διαυγές. Άδειο. Κενό! Και πρόθυμο.

Αρχίζω και διαστέλλω το χρόνο. Του βρίσκω φίλους και του μαθαίνω καινούργια κόλπα. Είναι ένα μικρό παιδί που κυλιέται τυλιγμένο με μια κουβέρτα στο πάτωμα και κάνει πως κοιμάται. Μου ζητάει και ‘μενα να κοιμηθώ αλλά ξέρει ότι δε θα το κάνω. Παίζει μαζί μου και ‘γω μαζί του. Αρχίζει να με αγαπάει γιατί του μιλάω.

Είναι οι πρώτες μου κουβέντες και τον βλέπω ήδη να μου χαμογελάει.

Απόψε θα ανοίξω το καινούργιο μου κουτάκι. Κάτι μου λέει ότι δε θα είναι άδειο.