Το δέντρο, τελικά είναι παντού. Ακόμα.

Cooool

Ωραία, έχουμε μια τρύπα και αρχίζουμε να τη γεμίζουμε: ταξίδια, σπουδές, γυναίκες, φίλους, στεναχώριες, χαρές (και γλέντια), ξενύχτια, ποτά ναρκωτικά και φαγητά. Σεξ! Εντάξει, δε βάζουμε τα πάντα μέσα, ό,τι μπορούμε.
ΔΕ ΓΕΜΙΖΕΙ Η ΓΑΜΗΜΕΝΗ*
Όχι δε σου λέω ότι κάτι φαίνεται στο βάθος, μιλάμε είναι τόσο άδεια όπως ήταν την πρώτη φορά που την είδα. “Υπερβολές” θα μου πεις. Χέστηκα, πες ό,τι θες.
Να μπορούσα να τη γέμιζα, ακόμα και με σκατά, να ανοίξω μια άλλη γαμώτο. Είναι δυνατόν να παίρνουμε μόνο μια τρύπα μαζί μας?????
Ναι, υπάρχει η πιθανότητα να μη γέμιζε ούτε η άλλη. Ε, γι’ αυτό τρελαίνομαι! Δεν είναι πως τη γεμίζεις ε; αλλά με τι, οπότε τα σκατά μάλλον δε βοηθάνε.
Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί εγώ πρέπει να την βλέπω αυτή την τρύπα; Δεν μπορούσε να περνούσα από δίπλα και να συνεχίσω; ΔΕ ΘΕΛΩ. Είτε δώσε μου κάτι να της χώσω ή κλείσε μου τα μάτια. Κάνε με μαλάκα. ΜΑΛΑΚΑ!
Είσαι τυφλός στο Θέατρο, κουφός σε συναυλία, ευνούχος σε χαρέμι, διαβητικός σε ζαχαροπλαστείο, παρθένος στην πρώτη γραμμή. Το πιασες το νόημα: Δε γαμάς. Οπότε… γιατί να δεις την τρύπα;
Μια απάντηση και μια βοήθεια.
Παρακαλώ

*Να φανεί κάτι, ότι υπάρχει πάτος τουλάχιστον

Σίγουρο σουξέ για το καλοκαιράκι το άπαιχτο καινούριο τραγούδι της Έφης Σαρρή! Μουσική κάπου διάβασα έγραψε ο Καρβέλας και στίχους… λες ο Καρατζαφέρης;

Έχει αρχίζει να γεμίζει το internet με post για το άσμα και ήδη πολύς κόσμος περιμένει τον Λαζόπουλο να το προβάλει στην επόμενη εκπομπή του! Φαντάζομαι όχι για να την ειρωνευτεί, οι προθέσεις της άλλωστε είναι φανερό ότι είναι χιουμοριστικές.

Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα… είναι σημάδι ότι θα γίνουν πρόωρες εκλογές μετά το καλοκαίρι. Το Εφάκι το ξέρει και προετοιμάζει το έδαφος για να καθαρίσει την εκλογή της με την καμία. Μεθυσμένοι όλοι από τους ρυθμούς του Αφρικανού θα το ρίξουμε στη Σαρρή χορεύοντας ρέγκε. Άσε που αν κάνουν καμιά φάση και δώσουν ψήφο σε μετανάστες όλοι οι μαύροι θα το δώσουν στεγνά στο ΛάΟΣ. Χαμός!

Σίγουρη επιτυχία!

Καλή απόλαυση και προσοχή στο λευκό πετσετάκι… (και το σκύλο στο τέλος)

Αν θέλετε να το κατεβάσετε σε mp3 επισκεφθείτε αυτό το link

It happened to me last summer during the Exit Festival at Novi Sad and it really sucked. I wish someone had found it and sent some pics to this site so I could at least get my photos back.

Found Cameras and Orphan Pictures is a cool site where you can search if someone found your lost pictures or camera and hopefully is willing to post it there.

Ο ανεξάρτητος διανοητής και στρατιωτικός FitzRoy Richard Somerset, 4th Baron Raglan (1885–1964) κατηγοριοποίησε το έτος 1936 στο βιβλίο του «The Hero, A Study in Tradition, Myth and Drama» τα χαρακτηριστικά των ηρώων διαφόρων πολιτισμών και κατέληξε σε 22 τέτοια χαρακτηριστικά. Στη συνέχεια μπορεί καθένας να «βαθμολογήσει» τον εκάστοτε ήρωα, συγκρίνοντας τα βιογραφικά στοιχεία του «ήρωα» με τα κριτήρια του Raglan.

At the restaurant, on the phone with the Maitre D’ he says, “This is Sgt. Peterson, Chicago Police.”

Violation of 720 ILCS 5/32-5.1: False Personation of a Peace Officer. A person who knowingly and falsely represents himself or herself to be a peace officer commits a Class 4 felony.

This is mostly for ZiggyWas

Άρα τι λέμε; Λέμε βεβαίως το προφανές: αν το ασανσέρ είναι άδειο θα πάει εκεί που θέλει αυτός που μπαίνει μέσα.

Από την άλλη κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι πάντα ήμουν σαν ασανσέρ και όχι μόνο τώρα τελευταία οπότε και δεν υπάρχει λόγος να το κάνω θέμα. Όπως καταλαβένετε όμως αυτός ο κάποιος είναι μαλάκας. Το κάνω θέμα γιατί κάποτε πρέπει να αράξω σε έναν όροφο, ή ακόμα καλύτερα να πηγαίνω όπου θέλω εγώ. Και όποτε θέλω.

Άσε το άλλο. Αυτοί που μπαίνουν, μετά βγαίνουν ή τους ξερνάω εγώ;

Ερωτήσεις, πολλές ερωτήσεις και είναι αργά. Είναι η ώρα που θα κάνω το σέρβις μου. Αύριο πάλι, αύριο είναι μια άλλη μέρα και είναι πολύ αυτοί που περιμένουν να μπουν μέσα. Άντε καλό ταξίδι.

Ποιός μοιράζει;

Η πόρτα είναι κλειστή και το νερό είναι μέχρι το περβάζι. Σε λίγο δε θα μπορείς να σκέφτεσαι πια. Δε θα μπορείς τίποτα. Στο μόνο που ελπίζεις είναι το τσεκούρι έξω από το δωμάτιο. Ακούς γδούπους στην πόρτα. Λες;

Πιο δυνατά! Πιο δυνατά! Πιο δυνατά γαμώτο!

Η πόρτα σπάει, το νερό αδειάζει και συ είσαι στο πάτωμα. Σηκώνεις το βλέμα: “Ah!” Τρεις, τέσσερις φιγούρες μπροστά σου κι εκείνη από πίσω. Όχι, δεν τους ξέρεις αυτούς, μόνο εκείνη αναγνωρίζεις. Ναι, τώρα που τους κοιτάς καλύτερα είναι δυο αγόρια και δυο κορίτσια. Όχι δεν τους έχεις ξαναδεί. Είναι στεγνοί. “Πώς στο διάολο είναι στεγνοί; ” Γυρνάς το βλέμμα σου σ’ εκείνη. Δείχνει να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Είναι εκεί όμως· και είναι βρεγμένη. Σ’ αρέσει αυτό, χαμογελάς!

Γυρνάς το κεφάλι πίσω και η πόρτα είναι πάλι εκεί, σαν να μην έγινε τίποτα. “Σκατά· τουλάχιστον εγώ είμαι έξω! Την άλλη φορά θα ‘ναι άλλος. Εγώ πάντως δεν ξαναγυρνάω. Ούτε για να την σπάσω (γαμώτο, δεν το ξέρω αυτό· γαμώτο, τουλάχιστον ας είναι μόνο για να βγάλω κ άλλον έξω”. Σαν κουβέντα από το μέλλον. Πάλι ταξίδεψες.

Σηκώνεσαι και φτιάχνεις τα μαλλιά σου, σ’αρέσει το υγρό σου πρόσωπο. Χαϊδεύεις το σβέρκο σου και το λαιμό σου και κοιτάς αυτάρεσκα τους σωτήρες σου. Ναι, τώρα έτσι τους βλέπεις και ξέρεις τι: “Έτσι είναι ηλίθιο γουρούνι, σωτήρες σου”.

“Πάμε”, λες και απλώνεις τα χέρια διάπλατα σαν τον εσταυρωμένο. Προχωράς αλλά όλοι μένουν στάσιμοι. Μόνο εκείνη κάνει να κινηθεί όταν απλώνεις το χέρι σου προς το μέρος της και σε κοιτάει στα μάτια. Μπα, ούτε αυτή θα έρθει μαζί σου.

Πάλι μόνος ρε! Έξω από την πόρτα όμως. Τώρα είναι πίσω σου. Τώρα τον έχεις πια.

Τον έχεις;