Τρύπα
Βαριόμουν, βαριέμαι, βαρέθηκα! Βουλιάζω!
Ωραία, έχουμε μια τρύπα και αρχίζουμε να τη γεμίζουμε: ταξίδια, σπουδές, γυναίκες, φίλους, στεναχώριες, χαρές (και γλέντια), ξενύχτια, ποτά ναρκωτικά και φαγητά. Σεξ! Εντάξει, δε βάζουμε τα πάντα μέσα, ό,τι μπορούμε.
ΔΕ ΓΕΜΙΖΕΙ Η ΓΑΜΗΜΕΝΗ*
Όχι δε σου λέω ότι κάτι φαίνεται στο βάθος, μιλάμε είναι τόσο άδεια όπως ήταν την πρώτη φορά που την είδα. “Υπερβολές” θα μου πεις. Χέστηκα, πες ό,τι θες.
Να μπορούσα να τη γέμιζα, ακόμα και με σκατά, να ανοίξω μια άλλη γαμώτο. Είναι δυνατόν να παίρνουμε μόνο μια τρύπα μαζί μας?????
Ναι, υπάρχει η πιθανότητα να μη γέμιζε ούτε η άλλη. Ε, γι’ αυτό τρελαίνομαι! Δεν είναι πως τη γεμίζεις ε; αλλά με τι, οπότε τα σκατά μάλλον δε βοηθάνε.
Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί εγώ πρέπει να την βλέπω αυτή την τρύπα; Δεν μπορούσε να περνούσα από δίπλα και να συνεχίσω; ΔΕ ΘΕΛΩ. Είτε δώσε μου κάτι να της χώσω ή κλείσε μου τα μάτια. Κάνε με μαλάκα. ΜΑΛΑΚΑ!
Είσαι τυφλός στο Θέατρο, κουφός σε συναυλία, ευνούχος σε χαρέμι, διαβητικός σε ζαχαροπλαστείο, παρθένος στην πρώτη γραμμή. Το πιασες το νόημα: Δε γαμάς. Οπότε… γιατί να δεις την τρύπα;
Μια απάντηση και μια βοήθεια.
Παρακαλώ
