Better some than none

Να κάνω ένα μικρό τεστ για να δω πως θα βγει τελικά.

Το δέντρο, τελικά είναι παντού. Ακόμα.

Cooool

6 και κάτι μήνες μετά

Λέω να ξαναρχίσω. Σιγά σιγά ελπίζω να το βρω. Γιατί όχι άλλωστε; Δεν κάνω κάτι καλύτερο.
Το κενό μεγάλο αλλά το μέλλον μεγαλύτερο. Αφιερωμένο εις τη μούσα.
Για χάρη λοιπόν του νέου (παλιού μου πια)παιχνιδιού ρωτάω: Τι είναι τούτο; Ποιος στην Αθήνα έχει παιδιά στον Αμαζόνιο;

Τρύπα

Βαριόμουν, βαριέμαι, βαρέθηκα! Βουλιάζω!

Ωραία, έχουμε μια τρύπα και αρχίζουμε να τη γεμίζουμε: ταξίδια, σπουδές, γυναίκες, φίλους, στεναχώριες, χαρές (και γλέντια), ξενύχτια, ποτά ναρκωτικά και φαγητά. Σεξ! Εντάξει, δε βάζουμε τα πάντα μέσα, ό,τι μπορούμε.
ΔΕ ΓΕΜΙΖΕΙ Η ΓΑΜΗΜΕΝΗ*
Όχι δε σου λέω ότι κάτι φαίνεται στο βάθος, μιλάμε είναι τόσο άδεια όπως ήταν την πρώτη φορά που την είδα. “Υπερβολές” θα μου πεις. Χέστηκα, πες ό,τι θες.
Να μπορούσα να τη γέμιζα, ακόμα και με σκατά, να ανοίξω μια άλλη γαμώτο. Είναι δυνατόν να παίρνουμε μόνο μια τρύπα μαζί μας?????
Ναι, υπάρχει η πιθανότητα να μη γέμιζε ούτε η άλλη. Ε, γι’ αυτό τρελαίνομαι! Δεν είναι πως τη γεμίζεις ε; αλλά με τι, οπότε τα σκατά μάλλον δε βοηθάνε.
Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί εγώ πρέπει να την βλέπω αυτή την τρύπα; Δεν μπορούσε να περνούσα από δίπλα και να συνεχίσω; ΔΕ ΘΕΛΩ. Είτε δώσε μου κάτι να της χώσω ή κλείσε μου τα μάτια. Κάνε με μαλάκα. ΜΑΛΑΚΑ!
Είσαι τυφλός στο Θέατρο, κουφός σε συναυλία, ευνούχος σε χαρέμι, διαβητικός σε ζαχαροπλαστείο, παρθένος στην πρώτη γραμμή. Το πιασες το νόημα: Δε γαμάς. Οπότε… γιατί να δεις την τρύπα;
Μια απάντηση και μια βοήθεια.
Παρακαλώ

*Να φανεί κάτι, ότι υπάρχει πάτος τουλάχιστον

Ένας δικός μας νέος κόσμος

Ποτέ δεν ήμουν ενεργός σε τέτοιες καταστάσεις αλλά πάντα μου άρεσε όταν τις έβρισκα.
Δεν είναι καινούριο φαινόμενο ούτε καν (πολύ) σπάνιο αλλά είναι ωραίο να μαθαίνεις ότι σε κάποια μέρη, σε κάποιες γειτονιές της πόλης (μας), συμβαίνουν πράγματα που δεν περιστρέφονται γύρω από τον συνηθισμένο άξονα του κέρδους.
“Δεν αναπολούμε τους παλιούς κόσμους, φτιάχνουμε ένα νέο που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας” λέει κάποιος από αυτούς που βρίσκονται στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο πολιτισμού στην πλατεία Γαρδένιας στου Ζωγράφου και αυτό νομίζω είναι το πιο σημαντικό από την ιστορία που γράφει η Ma-Psa στην ανάρτησή της (οκ, ίσως μετά την κατάληψη).
Δεν πιστεύω να περάσω ποτέ από εκεί, είναι εκτός της καθημερινότητάς μου, αλλά αν είμαι τυχερός μπορεί και να ξεπεράσω, τον εαυτό μου.

Καλό καλοκαίρι…

… με τον Αφρικανό να τα σπάει!

Σίγουρο σουξέ για το καλοκαιράκι το άπαιχτο καινούριο τραγούδι της Έφης Σαρρή! Μουσική κάπου διάβασα έγραψε ο Καρβέλας και στίχους… λες ο Καρατζαφέρης;

Έχει αρχίζει να γεμίζει το internet με post για το άσμα και ήδη πολύς κόσμος περιμένει τον Λαζόπουλο να το προβάλει στην επόμενη εκπομπή του! Φαντάζομαι όχι για να την ειρωνευτεί, οι προθέσεις της άλλωστε είναι φανερό ότι είναι χιουμοριστικές.

Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα… είναι σημάδι ότι θα γίνουν πρόωρες εκλογές μετά το καλοκαίρι. Το Εφάκι το ξέρει και προετοιμάζει το έδαφος για να καθαρίσει την εκλογή της με την καμία. Μεθυσμένοι όλοι από τους ρυθμούς του Αφρικανού θα το ρίξουμε στη Σαρρή χορεύοντας ρέγκε. Άσε που αν κάνουν καμιά φάση και δώσουν ψήφο σε μετανάστες όλοι οι μαύροι θα το δώσουν στεγνά στο ΛάΟΣ. Χαμός!

Σίγουρη επιτυχία!

Καλή απόλαυση και προσοχή στο λευκό πετσετάκι… (και το σκύλο στο τέλος)

Αν θέλετε να το κατεβάσετε σε mp3 επισκεφθείτε αυτό το link

I found your camera

Have you ever lost your camera? Or maybe your memory stick full of photos?

It happened to me last summer during the Exit Festival at Novi Sad and it really sucked. I wish someone had found it and sent some pics to this site so I could at least get my photos back.

Found Cameras and Orphan Pictures is a cool site where you can search if someone found your lost pictures or camera and hopefully is willing to post it there.

Ήρωες

Ένα ενδιαφέρον post από τον Sfrang για τη την “αξία” κάθε ήρωα.

Ο ανεξάρτητος διανοητής και στρατιωτικός FitzRoy Richard Somerset, 4th Baron Raglan (1885–1964) κατηγοριοποίησε το έτος 1936 στο βιβλίο του «The Hero, A Study in Tradition, Myth and Drama» τα χαρακτηριστικά των ηρώων διαφόρων πολιτισμών και κατέληξε σε 22 τέτοια χαρακτηριστικά. Στη συνέχεια μπορεί καθένας να «βαθμολογήσει» τον εκάστοτε ήρωα, συγκρίνοντας τα βιογραφικά στοιχεία του «ήρωα» με τα κριτήρια του Raglan.

Ferris Bueller’s Day Off

I just want to repost kottke’s post about the crimes commited by Ferris Bueller (and his friends) during his day off as tackled(?) by Ask MetaFilter.

At the restaurant, on the phone with the Maitre D’ he says, “This is Sgt. Peterson, Chicago Police.”

Violation of 720 ILCS 5/32-5.1: False Personation of a Peace Officer. A person who knowingly and falsely represents himself or herself to be a peace officer commits a Class 4 felony.

This is mostly for ZiggyWas

Ασανσέρ

Τελευταία νομίζω ότι είμαι σαν ασανσέρ. Κάποιος πατάει το κουμπάκι, ανοίγω, μπαίνει μέσα και με πάει όπου θέλει. Από το ρετιρέ βρίσκομαι στο υπόγειο χωρίς καμία ιδιαίτερη δυσκολία. Αρκεί αυτός που μπήκε μέσα να πατήσει το νούμερο που θέλει να πάει. Και το ασανσέρ πάει.

Άρα τι λέμε; Λέμε βεβαίως το προφανές: αν το ασανσέρ είναι άδειο θα πάει εκεί που θέλει αυτός που μπαίνει μέσα.

Από την άλλη κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι πάντα ήμουν σαν ασανσέρ και όχι μόνο τώρα τελευταία οπότε και δεν υπάρχει λόγος να το κάνω θέμα. Όπως καταλαβένετε όμως αυτός ο κάποιος είναι μαλάκας. Το κάνω θέμα γιατί κάποτε πρέπει να αράξω σε έναν όροφο, ή ακόμα καλύτερα να πηγαίνω όπου θέλω εγώ. Και όποτε θέλω.

Άσε το άλλο. Αυτοί που μπαίνουν, μετά βγαίνουν ή τους ξερνάω εγώ;

Ερωτήσεις, πολλές ερωτήσεις και είναι αργά. Είναι η ώρα που θα κάνω το σέρβις μου. Αύριο πάλι, αύριο είναι μια άλλη μέρα και είναι πολύ αυτοί που περιμένουν να μπουν μέσα. Άντε καλό ταξίδι.

Ποιός μοιράζει;

Χωρίς ειρμό

Σαν πάντα. Το νοιώθεις εκεί όπως το ένοιωθες από μκρό παιδί. Σου χτυπάει την πόρτα να βγει έξω, θέλει να αρχίσει να τρέχει.

Η πόρτα είναι κλειστή και το νερό είναι μέχρι το περβάζι. Σε λίγο δε θα μπορείς να σκέφτεσαι πια. Δε θα μπορείς τίποτα. Στο μόνο που ελπίζεις είναι το τσεκούρι έξω από το δωμάτιο. Ακούς γδούπους στην πόρτα. Λες;

Πιο δυνατά! Πιο δυνατά! Πιο δυνατά γαμώτο!

Η πόρτα σπάει, το νερό αδειάζει και συ είσαι στο πάτωμα. Σηκώνεις το βλέμα: “Ah!” Τρεις, τέσσερις φιγούρες μπροστά σου κι εκείνη από πίσω. Όχι, δεν τους ξέρεις αυτούς, μόνο εκείνη αναγνωρίζεις. Ναι, τώρα που τους κοιτάς καλύτερα είναι δυο αγόρια και δυο κορίτσια. Όχι δεν τους έχεις ξαναδεί. Είναι στεγνοί. “Πώς στο διάολο είναι στεγνοί; ” Γυρνάς το βλέμμα σου σ’ εκείνη. Δείχνει να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Είναι εκεί όμως· και είναι βρεγμένη. Σ’ αρέσει αυτό, χαμογελάς!

Γυρνάς το κεφάλι πίσω και η πόρτα είναι πάλι εκεί, σαν να μην έγινε τίποτα. “Σκατά· τουλάχιστον εγώ είμαι έξω! Την άλλη φορά θα ‘ναι άλλος. Εγώ πάντως δεν ξαναγυρνάω. Ούτε για να την σπάσω (γαμώτο, δεν το ξέρω αυτό· γαμώτο, τουλάχιστον ας είναι μόνο για να βγάλω κ άλλον έξω”. Σαν κουβέντα από το μέλλον. Πάλι ταξίδεψες.

Σηκώνεσαι και φτιάχνεις τα μαλλιά σου, σ’αρέσει το υγρό σου πρόσωπο. Χαϊδεύεις το σβέρκο σου και το λαιμό σου και κοιτάς αυτάρεσκα τους σωτήρες σου. Ναι, τώρα έτσι τους βλέπεις και ξέρεις τι: “Έτσι είναι ηλίθιο γουρούνι, σωτήρες σου”.

“Πάμε”, λες και απλώνεις τα χέρια διάπλατα σαν τον εσταυρωμένο. Προχωράς αλλά όλοι μένουν στάσιμοι. Μόνο εκείνη κάνει να κινηθεί όταν απλώνεις το χέρι σου προς το μέρος της και σε κοιτάει στα μάτια. Μπα, ούτε αυτή θα έρθει μαζί σου.

Πάλι μόνος ρε! Έξω από την πόρτα όμως. Τώρα είναι πίσω σου. Τώρα τον έχεις πια.

Τον έχεις;